ΓΥΜΝΙΣΜΟΣ – ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΣΜΟΣ: ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Σ’ έναν ύμνο του που όλοι εμείς οι εκπουριτανισθέντες και αγγλοσαξωνισθέντες «νεορθόδοξοι» θα τον καταγγέλλαμε σαν βλάσφημο και σκανδαλώδη, αν δεν μας τρόμαζε το όνομα του συγγραφέα, ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μεταξύ άλλων, αναφέρει τα ακόλουθα για τον γέροντά του τον Συμεών τον Ευλαβή:

ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΩΣ ΕΘΝΟΣ, ή ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ Ή ΤΟ «ΞΕΡΟ» ΜΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;

Η καταστροφή της Σμύρνης και συλλαλητήριο για την Κύπρο

Για ένα λαό όπως ο δικός μας, που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει ως προς τους παράγοντες προσπορισμού αυτοεκτίμησης, το ζητούμενο για να εξασφαλιστεί η αυτοπεποίθηση είναι η παραδοχή, η κατανόηση και η αναγνώριση των αδύνατων πλευρών του. Τότε, πιστεύω, θα ελευθερωθούν οι δυνάμεις που δίνουν φτερά τόλμης και σιγουριάς. Έτσι εξουδετερώνονται οι φοβίες που πηγάζουν από το πραγματικό ενδεχόμενο των εξευτελιστικών αποκαλυπτηρίων και συγκρατούν κάθε πρόθεση δυναμικής δημόσιας παρουσίας...

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΕΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ!

Πήρα το κείμενο του κηρύγματος εκείνο το πρωινό, όχι από τη Βίβλο, αλλά από ένα μικρό βιβλίο του Σελ Σιλβερστάιν με τίτλο «Το Χαμένο Κομμάτι», το οποίο θα χαρακτήριζα παραμύθι για μεγάλους. Να τι λέει «Το Χαμένο Κομμάτι»: Κάποτε υπήρχε ένας κύκλος που του έλειπε ένα κομμάτι. Του είχαν κόψει μια μεγάλη τριγωνική γωνία. Ο κύκλος ήθελε να είναι ακέραιος, να μην του λείπει τίποτα, γι’ αυτό και άρχισε να τριγυρίζει, αναζητώντας το χαμένο κομμάτι του. Επειδή, όμως, ήταν ατελής, δεν μπορούσε να κυλήσει γρήγορα, καθώς γύριζε στον κόσμο. Κυλούσε λοιπόν αργά – αργά και στον δρόμο θαύμαζε τα λουλούδια. Κουβέντιαζε με τις πεταλούδες. Απολάμβανε τη λιακάδα.

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΑΧΑΝΙΚΩΝ ή Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!

Η Λήδα θέλει να προσφέρει ένα δώρο στη μητέρα της. Είναι τώρα αρκετός καιρός που εκτιμάει όλο και περισσότερο την προσφορά της. Η Λήδα έχει φύγει από τον θυμό, από τον εστιασμό στις αδυναμίες της μητέρας, από τη ματαίωση που αισθανόταν όταν τη σύγκρινε με την ιδανική μητέρα που ονειρευόταν στην εφηβεία. Μπορεί να δει με καλή απόσταση τη μητέρα της. Νιώθει πολύ τυχερή που ακόμα ζει εκείνη και συνεχώς της αποκαλύπτει, σε ατμόσφαιρα ελευθερίας από τις απαιτήσεις φροντίδας, και άλλες πλευρές του εαυτού της...

Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΑΙΔΙ

Κοιτάζει ορισμένες φορές η γυναίκα τον άντρα και απορεί με τις αντιδράσεις του. Βλέπει μια απροσδιόριστη αλλαγή στη μορφή και τις κινήσεις του, αλλά και τις πράξεις του ακόμα, που της αποκαλύπτουν ένα διαφορετικό άνθρωπο από αυτόν που έχει συνηθίσει να έχει δίπλα της. Ξαφνιάζεται γιατί μέσα από τη δυναμική του έκφραση και τη σοβαρότητά του, δείχνει να ξεπετάγεται μια τελείως παιδιάστικη όψη, μια ακατανόητη ανωριμότητα. Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες έχουν πια αποδεχτεί το γεγονός πως οι άντρες παραμένουν πάντα παιδιά. Παρ’ όλ’ αυτά, η εξωτερίκευση αυτής της αλήθειας δεν παύει να ανανεώνει μέσα τους την έκπληξη για την ύπαρξη της παιδικότητας αυτής...

ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ;

Τα ιστορικά των περιπτώσεων που προηγήθηκαν δόθηκαν ως απάντηση στο ερώτημα: είναι η πίστη στον Θεό μια μορφή ψυχοπαθολογίας; Αν θέλουμε να βγούμε από το βάλτο των διδαγμάτων της παιδικής ηλικίας, των τοπικών εθίμων και των προλήψεων, πρόκειται για ένα ερώτημα που πρέπει να θέσουμε. Αλλά τα ιστορικά των περιπτώσεων αυτών δείχνουν πως η απάντηση δεν είναι απλή. Μερικές φορές η απάντηση είναι ναι. Της Κάθι η αναμφισβήτητη πίστη στον Θεό που της δίδαξαν η εκκλησία της και η μητέρα της, ολοφάνερα καθυστέρησε την ανάπτυξή της και δηλητηρίασε το πνεύμα της...