Ζούσε κάποτε
ένας ψαράς με τη γυναίκα του που ήταν φίλοι με τα ξωτικά. Εκείνα ποτέ δεν τους
πείραζαν, ούτε τους έκαναν κακό, όπως έκαναν σε άλλους ανθρώπους. Όποτε ο ψαράς
κι η γυναίκα του τους έκαναν κάποια χάρη, τα ξωτικά τους αντάμειβαν
πλουσιοπάροχα.
«Τα ξωτικά πρέπει να ’ναι πολύ
πλούσια», έλεγε η γυναίκα του ψαρά. «Αναρωτιέμαι που τα βρίσκουν τα λεφτά».
«Μακάρι να ’ξερα», έλεγε ο άντρας της.
«Πάντως, κάποιο λάκκο έχει η φάβα»...
