Η “σουπιά” κυρά – Πολυξένη

 

Του Γιάννη Στεφ. Τσεκούρα

 

Ο κυρ – Θανάσης ήταν έμπειρος άνθρωπος, ήταν οικογενειάρχης και διέθετε κάποιο κύρος απέναντι στους συγγενείς αλλά και στους συγχωριανούς του.

Γι’ αυτό και η κυρά – Πολυξένη, όταν ο άνδρας τής κόρης της βρέθηκε σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση κάποια στιγμή, δηλαδή κινδύνευε να χάσει το σπίτι του από χρέη προς την Τράπεζα, απευθύνθηκε το δίχως άλλο στον κυρ – Θανάση.

Πράγματι έτσι ήταν, αλλά οι καιροί ήταν δύσκολοι, λεφτά δεν υπήρχαν, οι δουλειές σπάνιζαν και η τύχη είχε γυρίσει την πλάτη της για μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 υπέφερε, το μεροκάματο φτηνό και δύσκολο να το βρεις, κι άμα δεν είχες κάνει καλά το κουμάντο σου περνούσες συμπληγάδες· και μέσα σ’ όλα αυτά, να και ο δικαστικός κλητήρας – έτσι έλεγαν τότε το δικαστικό επιμελητή – να σου επιδίδει το εξώδικο...

Ο Αραμπέλος

ο τσαγκάρης που άκουγε Μότσαρτ και άριες

Του Γιάννη Στέφ. Τσεκούρα

 

Κάπου εκεί στα χίλια εννιακόσια ογδόντα τρία, στα μέσα περίπου του μήνα Ιούνιου, είχα πάει να πάρω από τον τσαγκάρη τα πέδιλα τής κόρης μου· ήταν μια μικροεπισκευή. Το τσαγκάρικο ήταν στην αρχή τής οδού Οδυσσέα Ανδρούτσου, στο σημείο που τέμνει την Ροζάκη – Αγγελή, αμφότερες οδοί που βρίσκονται στο κέντρο τής πόλης τής Λαμίας. Τα λίγα μαγαζιά που βρίσκονταν σ’ αυτό το δρομάκι ήταν παλιές κατασκευές, οι οποίες βέβαια στο πέρασμα του χρόνου είχαν χάσει την ταυτότητά τους και το αρχικό τους ύφος λόγω ανανέωσης κάποιας πόρτας ή και προσθήκης άλλων υλικών μεταγενέστερων· όλα αυτά προσέδιδαν στην εικόνα τους ένα κιτς χαρακτήρα και θύμιζαν παραγκουπόλεις του Ρίο ντε Τζανέιρο, τις γνωστές “φαβέλες”...

Ιστορίες από την Εθνική Αντίσταση

 ανέκδοτα επεισόδια από τη δράση του Ιωσήφ Μπλέχιγκερ (Ηλία Κόκκινου)

Του Γιάννη Στεφ. Τσεκούρα

 

Πηγή εικόνας, http://hkoinoniamas.blogspot.com/2017/10/blog-post_27.html

 

Επιστρατευμένος από τα στρατεύματα κατοχής του Χίτλερ, ο Αυστριακός στην καταγωγή Ιωσήφ Μπλέχιγκερ, την περίοδο του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε να υπηρετεί στην Ελλάδα στις υπηρεσίες των σιδηροδρόμων.

Από τις αρχές τού πολέμου μετέτρεψε τις αντιρρήσεις του κατά του φασιστικού καθεστώτος, σε υπηρεσίες αρωγής προς τους υπόδουλους Έλληνες.

Αρκετά χρόνια αργότερα από τη λήξη αυτού του πολέμου και συγκεκριμένα την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να απελευθερώνονται από τους φόβους τής κατοχής, του εμφυλίου και της δικτατορίας τών συνταγματαρχών, ξεσκέπαζαν δειλά – δειλά τις μέχρι τότε σκοτεινές μνήμες σε κάθε ευκαιρία που παρουσιαζόταν...

Οι τέσσερις λογικές αποδείξεις του Λάιμπνιτς για την ύπαρξη του Θεού

Η αυτονόμηση των δυνατοτήτων της νόησης στα πλαίσια μιας «φυσικής θεολογίας» συμπληρώνεται ενδεικτικά με τον Λάιμπνιτς (Leibniz). Το έργο του Περί Θεοδικίας (Essais de theodicee sur la bonte de Dieu, la liberte de l’ homme et l’ origine du mal – 1710) καθιερώνει τον Λάιμπνιτς ως τον συνεπέστερο συνεχιστή της εμμονής των σχολαστικών στη ταύτιση φυσικής και μεταφυσικής: Η γνώση τόσο τής μεταφυσικής όσο και τής φυσικής πρέπει να υπακούει στις απαιτήσεις της αυστηρής επιστήμης, δηλαδή της αποδεικτικότητας που εξασφαλίζει η νοησιαρχική demonstratio (= απόδειξη)...

Ο ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ

 

Ο Ιουδαίος αυτός φιλόσοφος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, το μεγαλύτερο κέντρο του ιουδαϊσμού της διασποράς, 20 – 30 χρόνια πριν από την αρχή της χρονολογίας μας και πέθανε στα 40 – 50 του Α΄ αιώνα.

Δίχως άλλο, ήταν γυιός κανενός πλούσιου Εβραίου, γιατί βρήκε τα μέσα να μορφωθεί καλά. Διάβασε, όχι μόνο την εβραϊκή φιλολογία (Πεντάτευχο κ.λ.π.), μα και όλους τους Έλληνες φιλοσόφους...

Ξόρκια, Βασκανίες και κακά Πνεύματα

«Ο ελληνικός λαός διέσωσε ου μόνον την πίστην εις διαφόρους αρχαίους δαίμονες αλλά και πολυάριθμα εθνικά λατρευτικά στοιχεία. Είναι δε αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι εν πολλοίς αι δυο πίστεις υφίστανται εν τη ψυχή του λαού εκ παραλλήλου, χωρίς ούτως να αισθάνεται την αντίφασιν και να πολυπραγμονεί δια αυτήν.»

Στίλπων Κυριακίδης

Από πάντοτε, ξεκινώντας από τους πρωτόγονους λαούς, οι άνθρωποι παραδέχονταν πως υπάρχουν πνευματικές δυνάμεις που κυριαρχούν στη φύση. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν φοβερές μαγικές δυνάμεις σε μερικά πρόσωπα της ιστορίας και της μυθολογίας τους, όπως η Κίρκη, η Μήδεια, οι Τελχίνες και άλλα.

Στα ελληνορωμαϊκά χρόνια, απέδιδαν αυτές τις διάφορες δυνάμεις, που τις ονόμαζαν «δαίμονες», σε διάφορους ανατολικούς λαούς, όπως οι Χαλδαίοι, που θεωρούνταν μάγοι και εξουσιαστές πάντων των φυσικών δυνάμεων. Οι μάγοι αυτοί πίστευαν πως κατείχαν μυστικούς τρόπους, όπως περίεργα λόγια και κρυφές τελετουργικές πράξεις, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Τους δαίμονες τους χώριζαν σε αγαθούς και σε κακούς...