Στην Αθήνα
δεν ήταν μόνο οι οικογενειάρχες που επαγρυπνούσαν για τα ήθη των παιδιών τους.
Τα προστάτευαν επίσης οι νόμοι της Πολιτείας. Την ουσία τους τη συνοψίζει ο
Αισχίνης στο λόγο του «Κατά Τιμάρχου» (13 – 20):
«Αν ένας
πατέρας ή αδελφός ή θείος ή επίτροπος ή γενικά κάποιος από αυτούς που έχουν
εξουσία σε ελεύθερο παιδί, το παραδώσει αντί χρημάτων σε κάποιον έκφυλο για
σεξουαλική απόλαυση, δεν επιτρέπεται να καταδιωχθεί το παιδί αλλά εκείνοι που
για χρήματα κάναν αυτή τη συμφωνία. Ο ένας γιατί το παρέδωσε και ο άλλος γιατί
το παρέλαβε, με τον παραπάνω σκοπό...





