ΟΤΑΝ Η ΣΑΛΩΜΗ ΕΚΛΑΨΕ ΠΙΚΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ

Τέλος, τον Γιαννάκη (σ.σ. τον Πρόδρομο), που λες, αφού τον τσακώσανε στην έρημο, τον πήγαν στα Γεροσόλυμα, όπου αφού τον βασάνισαν καλά – καλά οι μπάτσοι της εποχής, τον έριξαν σ’ ένα βαθύ πηγάδι και κάθε τόσο πηγαίνανε από πάνω οι κόπροι και τον ρωτάγανε: Θα βάλεις μια υπογραφή, ρε μαλάκα, να τελειώνουμε, άντε γιατί μας τα ‘πρηξες, δεν έχουμε κι άλλη δουλειά νομίζεις; Με σένα θ’ ασχολιόμαστε τώρα; Σκοτώνονται στη δουλειά, βλέπεις, οι καργιόληδες, και ο Γιαννάκης τους φώναζε από τον πάτο του πηγαδιού, χέστε με, ρε μαλάκες – και άγιος να είσαι, δεν μπορείς να μη βρίσεις σε τέτοιες περιπτώσεις – και άντε πνιγείτε μέσα στα σκατά σας που νομίζετε ζωή, διότι, βρε μαλάκες, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος μόνο σε σχέση ελευθερίας και ευτυχίας με τους συνανθρώπους του, σε συναισθηματική αρμονία με τον εαυτό του, αλλιώς γίνεται σκατό ανθρώπινο, το πιο άχρηστο και επικίνδυνο πράγμα δηλαδή, διότι και το σκατό των ζώων ακόμα είναι ευλογία θεού για τα λουλούδια και τα φυτά. Μόνο ο άνθρωπος, που τρώει και καταστρέφει τα πάντα, παράγει άχρηστα κι επικίνδυνα πράγματα, και για τη φύση και για τη ζωή. Άντε στο καλό λοιπόν, διότι είμαι και χριστιανός ο φουκαράς και κολάζομαι …

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

Η σεξουαλικότητα είναι μία από τις έμφυτες δυνάμεις του ανθρώπου και βεβαίως δεν είναι ούτε κακή ούτε αμαρτωλή αφ’ εαυτής. Αυτό το έχουν διευκρινίσει οι Πατέρες της Εκκλησίας.[1] Ο άνθρωπος καλείται όμως να μην την αφήνει τυφλή και απρόσωπη, αλλά να την προσανατολίσει προς συγκεκριμένο πρόσωπο. Δεν είναι απλώς τρόπος ικανοποίησης μιας ατομικής βιολογικής ορμής, αλλά γίνεται οδός για την πραγμάτωση μιας προσωπικής (δηλαδή μεταξύ συγκεκριμένων προσώπων), ερωτικής κοινωνίας, όπως την σκιαγραφήσαμε παραπάνω...

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΗΣ;

Η λέξη «παγανιστής» αντιπροσωπεύει κατ’ ουσίαν δύο αρχαίες λέξεις: την ελληνική Έλλην και τη λατινική paganus. Η λέξη «Έλλην» – με την περιστασιακή διευκρίνιση: «ως προς την πίστη» – χρησιμοποιείται τόσο από τους «θιασώτες της αρχαίας θρησκείας» όταν θέλουν να αυτοπροσδιοριστούν, όσο και από τους αντιπάλους τους. Στο στόμα των Χριστιανών ο όρος αυτός είναι παραπλανητικός, αφού φαίνεται να συνδέει υποτιμητικά τον παγανισμό με τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, ενώ, πολύ πριν τον 5^ο αιώνα, οι δύο παρατάξεις θαύμαζαν και μελετούσαν τους ίδιους κλασικούς. Ο όρος «Έλλην» είχε στην πραγματικότητα αρνητικές κυρίως προεκτάσεις. Από το 212 μ.Χ., σύμφωνα με μια απόφαση του Καρακάλλα όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας θεωρούνται «Ρωμαίοι πολίτες»...

Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΩΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Μέσα σ’ ένα κόσμο που δημιουργήθηκε από το Θεό και του οποίου οι νόμοι και οι σκοποί καθορίστηκαν από τη θεία σοφία και αγαθότητα, πως είναι δυνατόν να υπάρχει το κακό; Γιατί το κακό είναι ακριβώς εκείνο που αντιτάσσει τον εαυτό του στο Θεό και αντιστέκεται στο Θεό, διαστρέφει τα σχέδιά Του και περιφρονεί τις εντολές του. Το κακό δε δημιουργήθηκε από το Θεό. Κι αφού η θεία θέληση καθορίζει τους λόγους για τους οποίους το κάθε τι υπάρχει – και μόνο αυτή η Ύψιστη θέληση καθορίζει «αποχρώντας λόγους» – μπορεί κανείς να βεβαιώσει ότι το κακό, ως κακό, υπάρχει παρά την απουσία λόγων, υπάρχει χωρίς κανένα λόγο που να δικαιολογεί την ύπαρξή του.

Όπως το χαρακτήρισε ο άγ. Γρηγόριος Νύσσης, είναι «σαν άσπαρτο χόρτο, χωρίς σπέρμα και χωρίς ρίζα». Θα μπορούσε κανείς να πει: «Φαινόμενο πάντως μη θεμελιωμένο». Είναι ο Θεός μόνο που βάζει τα θεμέλια του κόσμου...

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΑΣ

Και θέλω εδώ να παρεμβάλω μια προσωπική απολογία: κάθομαι και γράφω αυτό το βιβλίο δίχως να πιστεύω πως θα «φωτίσω» κανέναν ή θα «παιδαγωγήσω» τις καινούργιες γενιές. Θέλω μόνο να αφήσω πίσω μου έστω μιαν ελάχιστη και ισχνή μαρτυρία για τον απάνθρωπο ρόλο που παίζει στη ζωή μας – θρησκευτική, πολιτική ή όποια άλλη. Να δείξω – αν μπορέσω – μέσα από τη δική μου ζωή και εμπειρία, το πώς και η πιο αγνή, ανυστερόβουλη «αφιέρωση» σε υψηλά ιδανικά μπορεί να είναι μόνο μια ιδεοληψία που χρησιμεύει σαν στέγαστρο του ασυνείδητου εγωκεντρισμού...

ΟΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΟΥ ΝΕΡΩΝΑ

Στην αρχή η ακολασία, η ασέλγεια, η σπατάλη, η φιλαργυρία και η ωμότητά του εκδηλώνονταν βαθμιαία και κρυφά, και θα μπορούσαν ίσως να θεωρηθούν παρεκτροπές της νεότητας· ακόμα όμως και τότε κανείς δεν αμφέβαλε ότι τα ελαττώματα αυτά θα έπρεπε να καταλογιστούν μάλλον στον χαρακτήρα παρά στην ηλικία του. Αμέσως μόλις έπεφτε το σκοτάδι, άρπαζε ένα σκουφί ή μια περούκα και χωνόταν στις ταβέρνες ή περιφερόταν στις συνοικίες σκαρώνοντας φάρσες, που κάθε άλλο παρά ακίνδυνες ήταν, γιατί συνήθιζε να χτυπά τους ανθρώπους που επέστρεφαν στο σπίτι τους από το δείπνο, πληγώνοντας όσους του αντιστεκόταν και πετώντας τους στους υπονόμους, ενώ παράλληλα έκανε και διαρρήξεις στα καταστήματα και τα λήστευε· είχε, εξάλλου, οργανώσει και μια αγορά στο παλάτι, όπου ξεχώριζε τα λάφυρα που είχε αποκομίσει, τα πουλούσε σε δημοπρασία και εν συνεχεία καρπωνόταν τα έσοδα...