Η ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ, ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΠΕΜΠΟΥΜΕ

5 Απρ 2015

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ


Δεν ξέχασα ποτέ τη συζήτηση που είχα χρόνια πριν με μια εξαιρετικά ελκυστική γυναίκα γύρω στα τριάντα, η οποία, αφού ολοκλήρωσε τη συνέντευξη που μου είχε πάρει για το απογευματινό δελτίο ειδήσεων σε μια, όχι μεγάλη, νοτιαμερικανική πόλη, με ρώτησε αν θα μπορούσε να με δει προσωπικά μετά την εκπομπή. Μου είπε ότι πρόσφατα της είχε προσφερθεί η θέση της εκφωνήτριας σε μια περιοχή της πρωτεύουσας, μια δουλειά που την ποθούσε πολύ, όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί της. Το μόνο της πρόβλημα ήταν ότι είχε σοβαρή σχέση με έναν άντρα στην πόλη που ζούσε, και εκείνος, όντας απαραίτητος στην κερδοφόρα επιχείρηση που διατηρούσε η οικογένειά του στην ίδια πόλη, δεν μπορούσε να μετακινηθεί.

Μου είπε: «Είναι το είδος της δουλειάς που ονειρευόμουν, όταν μπήκα σε αυτόν τον κλάδο, και αν την αφήσω, σε λίγα χρόνια θα είμαι πολύ μεγάλη για να δεχθώ μια προσφορά σαν αυτή. Μου αρέσει, όμως,  πραγματικά αυτός ο άντρας, με τον οποίο έχω σχέση, μου αρέσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον για τον οποίο είχα ποτέ ενδιαφερθεί σοβαρά. Οι φίλοι μου που εγκατέλειψαν τις καριέρες τους για να παντρευτούν, μου λένε ότι καμιά φορά αναρωτιούνται πως θα ήταν οι ζωές τους, αν είχαν ταχθεί στη δουλειά τους. Από την άλλη, οι φίλοι μου, που αφοσιώθηκαν στην καριέρα τους και δεν παντρεύτηκαν ακόμη, μου λένε ότι ξυπνάνε συχνά μέσα στη νύχτα, πανικοβλημένοι από τη σκέψη ότι ίσως δεν παντρευτούν ποτέ και ίσως ποτέ δεν αποκτήσουν παιδιά και ότι, όταν μεγάλοι πια κοιτάξουν πίσω τους, ίσως ανακαλύψουν κάποιο φρικτό κενό στη ζωή τους».
Της απάντησα ότι δεν είχα ούτε το δικαίωμα ούτε τη σοφία να κατευθύνω τη ζωή της, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έθετε το ερώτημά της μου θύμισε κάτι που μου είχε πει κάποτε ένας ψυχοθεραπευτής για το πώς μπορούμε να λύσουμε ένα δίλημμα. «Φαντάσου τον εαυτό σου μεγαλύτερο αρκετά χρόνια να κοιτά πίσω στη ζωή σου, έχοντας επιλέξει τον ένα δρόμο αντί του άλλου. Ποια σκηνή σε κάνει να νιώθεις άνετα και ποια σου αφήνει αισθήματα λύπης;». Το τελευταίο πράγμα που άκουσα γι’ αυτήν ήταν ότι δούλευε ακόμη στον τηλεοπτικό σταθμό της μικρής πόλης.   

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΡΑΒΙΝΟΥ HAROLD H. KUSHNER «ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ «λογείον», 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου