Ο ΤΣΙΓΓΑΝΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!

Σε κάθε χώρα, έτσι όπως πάει να τις τυποποιήσει όλες ο τουρισμός, σκαρώνοντας μερικά, αντιπροσωπευτικά τάχα, έθιμα, ήθη, θεάματα, αντικείμενα, ό,τι φέρει η τύχη και το επιχειρηματικό πνεύμα, και βγαίνουν στην πλατειά κατανάλωση, για τον ξένο επισκέπτη, το συλλέκτη των εντυπώσεων. Τροφοδοτούν, όλα μαζί, την ανίατη φιλολογία, μάστιγα και οίστρο της ξέβαθης ψυχής. Από τότε μάλιστα που η ξέβαθη ψυχή έγινε και περιφερόμενη, η φιλολογία πέρσεψε. Όπως η Αθήνα έχει τις ταβέρνες της που δεν είναι πια ταβέρνες, έχει και η Βουδαπέστη τα κέντρα της με τους τσιγγάνους. Μόνο που η Βουδαπέστη τα είχε και πριν από τον αδηφάγο τουρισμό.

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΤΕΜΙΔΩΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΚΕΡΩΝΑ

Την πιο συστηματική θεωρία της ερμηνείας των ονείρων παρουσίασε ο Αρτεμίδωρος στον δεύτερο αιώνα μ.Χ. με το βιβλίο του για την ερμηνευτική των ονείρων, ένα έργο που άσκησε μεγάλη επίδραση πάνω στις μεσαιωνικές απόψεις. Σύμφωνα με τον Αρτεμίδωρο υπάρχουν πέντε είδη ονείρων που έχουν διαφορετικές ιδιότητες.

Το πρώτο είναι Όνειρο. Το δεύτερο Όραμα. Το τρίτο Χρησμός. Το τέταρτο Φαντασία ή μάταιη Φαντασία. Το πέμπτο Φάντασμα. 

Όνειρο λέγεται εκείνο που αποκαλύπτει την αλήθεια κάτω από ένα κρυφό αριθμό. Όπως ο Ιωσήφ ερμήνεψε το όνειρο του Φαραώ για τις επτά αχαμνές αγελάδες που θα έτρωγαν τις επτά παχιές, καθώς το όνειρο με τα επτά στάχυα κ.τ.λ.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ

Η βιοχημική διαδικασία είναι γνωστή.

Εγώ θα περιοριστώ στην περιγραφή των εξωτερικών φαινομένων: λοιπόν, το γυμνό, χωρίς κουρτίνες παράθυρο στην αρχή φωτίστηκε μ’ ένα ανοιχτό γκρι, μετά μ’ ένα γκρι – μπλε, και τελικά ο ουρανός έγινε ασπριδερός. Η γυναίκα ξύπνησε πρώτη, φορώντας βρώμικο νυχτικό, με αχτένιστα μαλλιά να της πέφτουν στο πρόσωπο, και κοίταξε θολά γύρω της. Έριξε μια ματιά στην ακατάστατη σαβούρα του δωματίου. Μέσα από τσιμπλιασμένα, μισόκλειστα μάτια είδε: κατσαρόλες και χαρτιά πάνω στη γκαζιέρα, στο τραπέζι τις δυο άδειες μπουκάλες και μια μισογεμάτη, το μεσοφόρι της πάνω σε μια καρέκλα, τα ρούχα εκείνου πεταμένα στη ράχη μιας καρέκλας, μπότες, καλάθια, ξεραμένα ψωμιά, βρώμικα πιάτα, φύλλα εφημερίδας, ένα σφυρί. Όσο λιγότερα δωμάτια διαθέτουν οι άνθρωποι, τόσο πιο γεμάτα τα έχουν. Αυτοί οι δυο είχαν μονάχα ένα: σ’ αυτό μαγείρευαν, τρώγανε και κοιμόντουσαν. Σ’ αυτό έγινε χθες και η σύλληψη του παιδιού...

Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ … ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΡΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!

Ζούσε, αξιότιμες δέσποινες, στην Ιμόλα κάποιος παλιάνθρωπος και ολότελα διεφθαρμένος ονόματι Μπέρτο ντέλα Μάσα. Τα αισχρά έργα του, πολύ γνωστά στους Ιμολέζους, τον έφεραν σε τέτοια ανυποληψία που όχι μόνο το ψέμα, αλλά και την αλήθεια αν έλεγε στην Ιμόλα, κανένας δεν θα τον πίστευε. Όταν κατάλαβε πως οι βρωμιές του δεν είχαν πια εκεί πέραση, μέσα στην απελπισία του κατέφυγε στην Βενετία, άντρο κάθε κακού, όπου σκέφτηκε να βρει άλλον τρόπο για να συνεχίσει τις κακοήθειές του, που δεν μπορούσε πια να κάνει σ’ άλλον τόπο...

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΙΝΑΚΙΔΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΔΡΙΚΗ ΙΕΡΑ ΠΟΡΝΕΙΑ ΣΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ

Οι επιγραφές μας δίνουν πολλές πληροφορίες για τις πόρνες, τις εταίρες, τις ιερόδουλες, αλλά και για τους παθητικούς ιερόδουλους. Θα πρέπει λοιπόν να επισημάνουμε, κλείνοντας το κεφάλαιο για την Ιερά Πορνεία και την Ιεροδουλεία στη Βαβυλώνα, ότι στους ναούς ασκήθηκε και η ανδρική Ιερά Πορνεία. Το θέμα αυτό το εξέτασε εκτεταμένα και τεκμηριωμένα ο γνωστός Ασσυριολόγος Jean Bottero στο εμπεριστατωμένο άρθρο του Homosexualitat, το οποίο παρά τον γερμανικό τίτλο του είναι γραμμένο στα γαλλικά και δημοσιεύτηκε στο 4^ο τόμο του Reallexikon der Assyriologie (Βερολίνο, Le Gruyter, 1972 – 1975, σ. 459 – 468)...

ΟΤΑΝ Ο ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΡΟΝΤΡΙΓΚΟ ΒΟΡΓΙΑΣ, ΔΩΡΟΔΟΚΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΟΜΗ ΤΟΥ ΑΡΜΑΝΙΑΚ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ

Ροντρίνγκο Βοργίας, ο μετέπειτα πάπας Αλέξανδρος ο Στ΄

Μια μέρα που κυνηγούσε με τα γεράκια του, ο καρδινάλιος Ροντρίγκο συνάντησε τον κόμη Ιωάννη του Αρμανιάκ. Βγάλαν τα καπέλα τους κι αποφάσισαν να συνεχίσουν το κυνήγι μαζί.

Ύστερα στρώθηκαν στο φαγοπότι, κι όταν είχαν βγει οι φελλοί από πολλές μπουκάλες κρασί, ο κόμης του Αρμανιάκ, πολύ ζαλισμένος  από το πιοτό, ζήτησε απ’ το νεαρό καρδινάλιο, που κι αυτός είχε τιμήσει γενναία το κρασί μα ήταν απόλυτα νηφάλιος, να κάνουν μια ιδιαίτερη συζήτηση. Πήγαν παράμερα, κι ακουμπώντας ο καθένας τους σ’ ένα δέντρο έμειναν για λίγο σιωπηλοί, μέχρι που ο κόμης βρήκε το θάρρος να προφέρει τα πρώτα λόγια...